fromzero

...ใครที่เพิ่งเคยเปิดเข้ามาบล็อคอันแสนเงียบเชียบนี้ของผมเป็นครั้งแรกสามารถหาอ่านย้อนหลังของเรื่องนี้ได้ข้างๆนะครับ

....เข้าเรื่อง

ครับจากที่เคยเขียนเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการเป็นเด็กที่ได้ชื่อว่า"เด็กอาชีวะ" ไปซัก2-3ครั้งเมื่อนานมากแล้วและขอย้ำว่าเป็นเพียงประสบการณ์ตรงจากตัวผมเองเท่านั้นมิได้กล่าวล่วงไปยังสถาบันใด ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าจะมีคนสนใจเข้าไปอ่านอยู่แล้ว แต่เข้ามาดูอีกที ...เออ เห้ยมีคนเข้าไปดูว่ะเห้ย คอมเม้นท์ด้วยแล้วก็"มีเกรียน"ด้วย เออแหนะ อย่างหาว่าผมจบมัธยมปลายมา(สิมึง)บ้างล่ะ ไม่รู้จริงแล้วมาพูดบ้างล่ะ และอีกหลายสิ่ง ก็อยากจะบอกว่าผมจบอาชีวะมาจริงๆครับ แล้วไอ้เรื่องที่เอามาเขียนเนี้ยก็เรื่องจริงซึ่งก็อยากจะบอกว่ามันก็ถูกครับที่แค่เนี้ยมันเด็กๆเพราะจริงๆแล้วเนี้ยมันมีอีกหลายอย่างมากที่มันน่ากลัวกว่าที่คิดไว้...

....แต่ก็อย่างที่ทุกคนน่าจะรู้ดี ว่าถึงผมจะไม่ได้มานั้งเขียนเรื่องนี้พวกเราๆก็คงได้ยินได้ดูผ่านหนังสือพิมพ์ ข่าว กันมาเยอะแล้ว ทะเลาะวิวาท ยิงกันตาย รับน้องโหด จนมันจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว ผมก็แค่หยิบเอาอีกแง่มุมหนึ่งที่เป็นประสบการณ์ตรงที่เคยสัมผัสมา นำมาถ่ายทอดเท่านั้นว่าตั้งแต่เรียนมาเกิดอะไรขึ้นบ้างสังคมนี้มันเป็นแบบไหนและมันแน่นอนว่ามันก็คงไม่เหมือนกันหมดทุกที่หรอก ของผมอาจจะธรรมดาที่อื่นอาจจะโหดกว่านี้มันก็เป็นไปได้

....เพื่อนผมตายไป3คน มีลูกตั้งแต่15-16 ก็เยอะ โดนจับเข้าคุกเรื่องยาเสพติด ปล้นจี้ก็แยะ ไอ้ที่เรียนไม่จบอีกนับไม่ถ้วน ต้องไปขี่วินมอเตอร์ไซด์รับจ้างเพื่อหาค่านมลูกทุกๆวันนี้ก็ยังเจอหน้าพวกมันอยู่ 

ไอ้คนที่ตายก็ตายแบบไม่น่าตาย เพื่อนเมายาเอาปืนมาเล่นกัน(มันหลอน)ปืนลั่นใส่หัวตายซะงั้น(พ่อมันเป็นตำรวจ) อีกคนก็โดนยิงตายหน้าผับทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแต่อยากโชว์พาวแทนรุ่นพี่ ตามไปยิงเค้าจนหมดแม๊กไม่โดนซักหมด เจอเค้าสวนกับมาโป้งเดียวกลับบ้านเก่าไปเลย เพราะไอ้คนที่มันไปยิงน่ะเป็นเจ้าของสนามยิงปืน...

มันก็เป็นแค่ส่วนๆหนึ่งเท่านั้นและก็เพียงแต่เขียนไว้เพื่อเตือนใจใครๆที่กำลังหลงอยู่ในวังวนนี้ก็เท่านั้นซึ่งถ้าหากท่านคิดว่ามันหาสาระมิได้ก็เพียงแค่คลิกปิดมันไปก็เท่านั้นเอง...อย่ามาว่าผมเกรียนเพราะคุณนั่นแหละที่เกรียนเพราะเด็กช่างจริงๆที่ผมรู้น่ะมันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าmsnมันคือห่าอะไรวะ(ยกเว้นผมเพราะผมรักดี)อิอิ